Ingrid, mama van Steff (Wal 1), vertelt haar verhaal

Na 24 jaar in Nederland te wonen vond Steff in december 2022 opnieuw een thuis bij ons op Sint Oda. Zijn mama Ingrid vertelt openhartig over hun lange zoektocht, de twijfels en zorgen, maar vooral over de rust, liefde en het vertrouwen die ze hier eindelijk hebben gevonden.

Een lange weg

De zoektocht van Steff begon al dertig jaar geleden, toen hij als peuter terechtkwam op Sint Oda, op ’t Heultje. Daar merkten de begeleiders al snel dat er achter Steff een grote, verborgen intelligentie schuilging. 

Omdat het in België moeilijk bleek een passende plek te vinden, besloten zijn ouders destijds over de grens te kijken. Steff startte op de Emeliusschool in Eindhoven, een school en internaat waar hij uiteindelijk 24 jaar verbleef.

Het ging lange tijd goed,” zegt Ingrid. “Maar na jaren veranderde er veel. Door besparingen kreeg hij minder individuele aandacht. Steff bleef vaak op de groep, ging overdag met het busje naar een dagactiviteit waar hij dingen moest doen die hij eigenlijk niet kon. Hij is motorisch beperkt, werken met zijn handen, dat lukt gewoon niet. En dus keek hij veel toe hoe de andere mensen werkten. Deze situaties waren ook veel te druk voor Steff en hij raakte overprikkeld.”

Langzaam merkte Ingrid dat haar zoon wegzakte in onrust. “Steff heeft rust nodig, duidelijkheid, nabijheid. Als dat wegvalt, sluit hij zich af. Hij kan dan boos worden, eten weigeren... Niet makkelijk om als moeder te zien.”

Een nieuwe start in België

De zoektocht naar een nieuwe plek bracht hen terug naar waar het ooit begon: Sint Oda. “Eigenlijk ging dat allemaal heel snel,” vertelt Ingrid. “In december 2022 kon hij starten op Ster 1. Dat was spannend, want we mochten hem de eerste twee weken niet zien, om hem de kans te geven zich te hechten aan de nieuwe omgeving. Gelukkig kon hij met de feestdagen even naar huis.”

De juiste plek vinden duurde nog even. In juni 2023 verhuisde Steff naar Wal 1, een groep die beter bij hem paste. Maar de start was moeilijk. “Hij kwam net toen het vakantieperiode was, er waren veel personeelswissels,” zegt Ingrid. “En voor Steff is veiligheid alles. Als hij het gevoel heeft dat hij niet begrepen wordt, trekt hij zich terug. Hij at niet en viel veel af. Dat waren zware maanden, ook voor ons.”

Toch kwam er langzaam verandering. Een klein, vast team, liefdevol ‘Team Steff’ genoemd, begon met geduld en zachtheid zijn vertrouwen te winnen. “Sint Oda heeft echt gekeken naar wat Steff nodig heeft,” zegt Ingrid dankbaar. “In het team zaten mensen van de medische dienst tot mensen van andere leefgroepen. Ze stonden allemaal klaar om hun aandacht extra op hem te richten. Geen druk, geen haast. Dat was zo waardevol. Langzaam kwam hij terug tot rust.”

Kijken naar wat wel kan

“Steff kan veel dingen niet,” zegt Ingrid eerlijk, “maar hier kijken ze net naar wat hij wel kan.” Hij geniet van fietsen, van water, van kleine ritueeltjes. “Hij houdt van zwemmen, van de wind in zijn gezicht op de duofiets, en is fan van K3 en Sesamstraat,” lacht ze. 

En dat hij fan is van Sesamstraat dat weet iedereen op Sint Oda, vaak zie je Steff met zijn grote Elmo knuffel op het terrein. “Als hij thuis is, praat hij honderduit tegen zijn knuffel Elmo in bed. Dan hoor je hem vertellen over zijn dag.”

Zijn begeleiders kennen hem ook door en door. “Hij bloeit open,” zegt Ingrid. “Hij voelt zich gezien, en dat zie je aan alles. Hij zegt vaak: ‘Ik ben blij in mijn nieuwe huis.’ Voor ons als ouders geeft dat zoveel rust, na jaren zoeken.”

Kleine en grote stappen

Vandaag is Steff een vrolijke man met humor, een grapjas met een eigen wil. “Hij houdt ervan om ons en iedereen te laten lachen,” glimlacht Ingrid. Zo hoor je Steff als je hem op terrein tegenkomt al grappend wel eens ‘tieten’ of ‘lekker ding’ roepen. “Ja het is natuurlijk een halve Nederlander,” lacht Ingrid. 

Steff komt nu om de twee weken een weekend naar huis, meestal met één overnachting. “Dat is nog niet altijd makkelijk,” vertelt Ingrid. “Hij leeft met pieken en dalen. Maar als hij thuis is zoekt hij rust, hij slaapt vaak tot de middag en geniet dan van Tv-kijken in zijn stoel.”

Een bijzonder leven

Steff is het jongste kind in een gezin met drie kinderen; hij heeft een oudere broer en zus. Bij zijn geboorte werd vastgesteld dat hij het zeldzame syndroom van Joubert heeft, iets wat al vroeg werd herkend door een alerte kinderarts. De prognose was destijds somber: men dacht dat hij slechts vier jaar oud zou worden. Vandaag is hij 32.
“Hij heeft ons geleerd om anders te kijken naar het leven,” zegt Ingrid zacht. “Naar wat echt telt. Niet naar wat iemand allemaal niet kan, maar naar wie hij ís. Steff zegt vaak: ‘Ik hou van jullie,’ en vraagt om een kus. Dat doet zóveel.”

Dankbaarheid en vertrouwen

Ingrid spreekt met veel respect over het team van Sint Oda. “Het zijn echt schatten,” zegt ze. “Je laat je kind achter bij mensen die je eerst niet kent. Dat vraagt enorm veel vertrouwen. Maar dat vertrouwen is er nu volledig. We weten dat ze er zijn voor hem, met warmte, met aandacht.”

Ze waardeert ook de openheid waarmee ze kan communiceren naar het team. “Als iets moeilijk loopt, wordt dat besproken. We zoeken samen naar oplossingen. Iedereen wil dat Steff zich goed voelt. Dat voel je.”

Tot slot

“Dankzij Sint Oda heeft Steff een plek waar hij zichzelf mag zijn,” besluit Ingrid. “Hij heeft mensen rondom zich die hem begrijpen en hem nemen zoals hij is. En wij hebben eindelijk het gevoel dat hij écht thuis is. Dat geeft rust, vertrouwen en dankbaarheid. Meer kunnen we niet wensen.”