Een terugblik op de tentoonstelling TIJDLIJKIJT
In 2025 kwam het hoofdgebouw van Sint Oda, dat in 1968 werd gebouwd, aan het einde van zijn levensduur. Vlak voor de afbraak werd het gebouw nog één keer opengesteld voor het publiek, dit keer als locatie voor een bijzondere kunsttentoonstelling: TIJDLIJKIJT.
Sint Oda biedt ondersteuning aan mensen met een complexe en meervoudige beperking. Die werking vormde de achtergrond van een kunstproject waarbij het oude gebouw tijdelijk een andere invulling kreeg. Kunstenaars, zorggebruikers, leerlingen van WICO Overpelt, medewerkers en vrijwilligers werkten samen aan een tentoonstelling die zowel terugblikte als vooruitkeek.
Vanaf het moment dat je de tentoonstelling binnenstapte, was het duidelijk dat dit geen klassieke tentoonstelling was. Lege gangen, oude muren en ontruimde lokalen bepaalden mee de sfeer en maakten het gebouw zelf een belangrijk onderdeel van het geheel.
Meer dan vijftig deelnemers kregen een eigen ruimte ter beschikking. Dat zorgde voor een grote verscheidenheid aan werken.
Tijdens een wandeling door het gebouw kreeg je een beeld van het dagelijkse leven dat zich hier jarenlang had afgespeeld. In de oude keuken stonden nog grote kookinstallaties die herinnerden aan de intensieve werking van vroeger.
Ook zorggebruikers van Sint Oda leverden een eigen bijdrage. Zij richtten enkele ruimtes zelf in en gaven er op hun manier vorm aan. Dat resulteerde in kunst die niet vertrok vanuit techniek of eindresultaat, maar vanuit doen en beleven.
Een groot deel van de werken was te koop. Een percentage van de opbrengst ging naar de werking van Sint Oda, waardoor de tentoonstelling ook na afloop een concrete meerwaarde had.
De expo beperkte zich niet tot het interieur. Aan de buitenkant van het gebouw zorgden graffitiwerken voor extra kleur en uitstraling. Bezoekers konden het gebouw volledig rondwandelen, een laatste keer, voor de afbraak begon.
De tentoonstelling liep tot half augustus 2025 en bleek veel meer dan een gewone expo. Het werd een toegankelijk en menselijk afscheid van een gebouw dat jarenlang een belangrijke rol speelde in het dagelijks leven van velen.